پروین اعتصامی
پروین اعتصامی
پروین اعتصامی در سال 1285 هجری شمسی در خانواده ای
دانش پرور و
اهل قلم به دنیا آمد . در دوران کودکی، زبان های فارسی و عربی
را زیر
نظر معلمین خصوصی در منزل و زبان انگلیسی را در مدرسه
آمریکاییها
فراگرفت.
ذوق سرشار و وجدان بیدار پروین با آشناییش به فنون
ادب
درهم آمیخت و وی را در زمان حیات کوتاه خود به جایگاه بلندی
رساند.
دیوان پروین ، شامل 248 قطعه شعر می باشد که 65 قطعه
از آن
به صورت مناظره می باشد، که به شیوه ای هنرمندانه به پند و
اندرز و شرح
پریشانی مستمندان و انتقاد از عالمان بی عمل می باشد.
مناظره میان گل و گیاه ، نخ و سوزن ، سیر و پیاز ، مور و مار، دیگ و تاوه ، مست و هشیار .....که با طنزی لطیف همراه است ، گویای اشاراتی است واضح و روشن که وی در آن ها به ترسیم فساد و تزویر اجتماع زمان خود می پردازد. بنابراین شعر پروین از برجسته ترین نمونه های شعر تعلیمی به حساب می آید.
پروین رمز عظمت و بزرگی انسان را در گرو تربیت یافتن در دامان مادر می داند و می گوید:
اگر افلاطن و سقراط بوده اند بزرگ
بزرگ بوده پرستار
خردی
ایشان.
به گاهواره مادر بسی خفت ،
سپس به مکتب حکمت حکیم
شد
لقمان.
پروین زنی صریح اللهجه و صادق بود که اعتقاد داشت باید از سر جان به جانبداری از حقیقت برخاست و سخن حق را به هر قیمتی به زبان جاری کرد :
وقت سخن مترس و بگو آنچه گفتنی است
شمشیر روز معرکه زشت
است در
نیام!
پروین پادشاهان را به گرگهایی تشبیه نموده که لباس شبان بر
تن کرده
اند و در جایی از زبان پیرزنی
می گوید:
ما را به چوب و
رخت
شبانی فریفته است
این گرگ سالهاست که با گله آشناست!
پروین در سال 1320 هجری شمسی دیده از جهان فروبست.
منبع: Mashaheer.net
